10 april, soort van fortenroute gereden.

Op zondag 10 april waren Rob en ik weer op pad om te trainen. Dit keer reed ik eerst naar Mijdrecht om Rob op te halen. Hij zat nog lekker aan het ontbijt toen ik daar aan kwam en nadat ik twee bakken koffie op had zijn we vertrokken. We hebben een ingekorte versie van de fortenroute gereden. We konden lekker doorrijden, het weer was fris maar zonnig. En dat was te merken op de weg, het was druk met fietsers en motoren.

In Edam waren veel toeristen op pad en was even zigzaggen door de meute. Het blijft een bijzonder dorp om door heen te rijden. Langs de dijk was het ook druk met fietsers en motorrijders.

In Volendam wat het giga druk met toeristen. Onze fietsen waren natuurlijk ook meteen een toeristische attractie en we werden veelvuldig op de foto gezet.  Er was een meneer die mij maar een chagrijn vond toen hij van mij commentaar kreeg omdat hij zonder vragen gewoon mijn fiets open trok. Hij wilde tenslotte alleen maar kijken en zou niets kapot maken. Dacht het niet!

Nadat we de drukt weer hadden verlaten zijn we langs de dijk naar het zuiden afgezakt. Het was heerlijk bochtjes rijden en genieten van het landschap. Vlak voor Durgerdam was het druk met vogelaars op de dijk.

Vlakbij huis sprongen de lammetjes vlak voor mijn fiets over het fietspad.

Training van 150km werd 123km

Vandaag stond er een 150km trainingsronde op het programma. Voor de gezelligheid gingen er nog twee fietsvrienden mee, Gerrit en Victor, om Rob en mij in de gestaag vallende regen gezelschap te houden. De route ging vandaag naar Noord Holland, door de polders en door de duinen. Gerrit kent de weg goed en ging het eerste stuk voorop. Het leek hem wel een goed idee om een heel stuk van de route af te snijden, want het weer was echt beroerd. Non stop regen en net boven het vriespunt was niet aangenaam! Zelfs de winter fiets-elfstedentocht werd vandaag stil gelegd vanwege de kou.

De hooglanders trokken zich niks aan van de regen.

In de duinen kwamen wij deze hooglander tegen, hij was de kudde even ontvlucht. Deze kwamen wij een halve kilometer verderop tegen. Ik heb het tempo er maar in gehouden, want mocht hij zich bedenken dat hij mij niet aardig vind.... 

Van binnen uit weer opwarmen.

Na de etappe door de duinen zijn we bij pont Buitenhuizen bij een tentje naar binnen gegaan om op te warmen. De warme chocomel met slagroom verwarmde de binnenkant en het knapperend vuur in de kachel de rest. Na drie kwartier de moed weer verzameld om de nog steeds vallende regen te trotseren. Gerrit bleef nog even binnen op de pont wachten om aan de overkant richting huis te gaan. Toen Rob, Victor en ik in de buurt van het Amsterdamse bos kwamen opperde ik dat het tijd was om de kortste weg naar huis te nemen. Victor was wel klaar met de kou, zijn vullingen probeerde hij er al uit te klapperen. Dus hij was voor het plan om zo snel mogelijk thuis te zijn. Zo gezegd, zo gedaan en in Oudekerk aan den Amstel is ieder zijns weegs gegaan. 

Mijn sponsoractie voor de Parkinson vereniging loop heel goed, ik heb al bijna 50% van mijn streefbedrag binnen. Ik heb nog 149 dagen om de andere 50% bij elkaar te fietsen. 

Daar ga ik voor de volle 100% voor!!!

Aftellen is begonnen.